هميشه در خاطر و مقابل چشم خود دارد ، چون‌كه هرآينه البته خواهد آمد ، و در امر رزق و معيشت ، خود را مهموم و مغموم ندارد ، و بداند كه خداوند ضامن و كافل جميع امور او است ، و هجرت از كتاب اللّه و تلاوت آن - كه عهدنامه‌اى است ما بين خداوند و بندگان - ننمايد ، بلكه او را انيس وحشت خود و مونس وحدت خود و ربيع دل خود و مكفّر ذنوب خود و وسيلهء مكالمهء خداوند با او و او با خداوند بگرداند ، و آن را به طريق تأمل و تفكر - كه رَتِّلِ الْقُرْآنَ تَرْتِيلًا « 1 » اشاره به آن است - تلاوت نمايد ، و مؤتمر به اوامر و منزجر به زواجر و متّعظ به قصص و مواعظ و راضى به حكم و قضا و معظّم مر حرمت و حقوق آن باشد ، و او را بر ساير احاديث و كلام و قصص مقدم دارد و بهتر داند ، و با وجود اشتغال با اين امور ، خود را از تقصير و قصور برى نداند ، و هميشه توبه و انابه و استغفار را لازم داند . اين‌ها نمونه‌اى است كه از براى هميشگى اوقات آن است و اختصاص به وقتى دون از وقتى ندارد . و اما نمونهء آداب و اوراد روز و شب آن ، به خصوصه ، پس آن است كه بعد از طلوع فجر فريضهء نماز صبح را به آداب و حضورى كه بايد و شايد به‌جا آورد و بعد از فراغ از آن تا طلوع آفتاب ملازم مصلاى خود بشود و از جاى نماز خود برنخيزد و مشغول به تعقيب و ذكر خداوند و خواندن قرآن و ادعيهء مأثوره و امثال اين‌ها باشد . و چون زوال گردد خود را با حضور و خشوع تمام ايضا مشغول به نماز ظهر و عصر و نافله آن دو نمايد . و بداند كه نماز وسطايى كه خداوند در فرمودهء خود كه حافِظُوا عَلَى الصَّلَواتِ وَ الصَّلاةِ الْوُسْطى « 2 » وصيت بر حفظ آن نموده است ، نماز ظهر است . و در وقت عصر كه تخمينا دو ساعت قبل از غروب آفتاب است به همان منوال بعد از نماز صبح و بين الطلوعين به ذكر و ادعيهء مأثوره ، خود را مشغول دارد از آن‌جايى كه خداوند وصيت به محافظت اين دو وقت ، به خصوص ، نموده و فرموده است كه وَ اذْكُرِ اسْمَ رَبِّكَ بُكْرَةً وَ أَصِيلًا « 3 » ؛ يعنى ياد بنماى اى پيغمبر اسم پروردگار خودت را در اول روز و آخر روز . و فرموده

--> ( 1 ) . مزمّل : 4 . ( 2 ) . بقره : 238 . ( 3 ) . إنسان : 25 .